مهندسی بهداشت حرفه ای ، مهندسی ایمنی و ارگونومی کاربردی
دوستان عزیز و بزرگوار ، بازدیدکنندگان محترم ؛ سلام ابتدا به رسم ادب بر خود لازم می دانم تشریف فرمایی شما به وبلاگم را خوش آمد گویم . برایتان در تمام مراحل زندگی موفقیت و سربلندی به همراه دلی شاد را آرزو می کنم . رشته مهندسی بهداشت حرفه ای رشته ای پویا و مهم در تمام عرصه های کاری می باشد که با تضمین سلامتی پرسنل ، افزایش بهره وری و حفاظت از اموال و تجهیزات با پیشگیری و کاهش حوادث ، نقش مهمی را در محیط های کاری ایفا می کند . در حالی که در کشورهای پیشرفته به این باور عملی رسیده اند که در تمام عرصه ها تضمین سلامت روانی و جسمانی پرسنل یکی از عوامل اصلی تضمین کیفیت و افزایش بهره وری می باشد و این کشورها در این زمینه کارهای بیشماری را انجام داده اند ، متاسفانه این رشته با وجودی که سال هاست در عرصه های مختلف مطرح شده است اما جز در بعضی صنایع بزرگ مانند شرکت های نفتی و پتروشیمی (که رشد مهندسی بهداشت حرفه ای در این زمینه را هم می توان به حوادث بیشمار این صنایع و وجود پیمانکارهای خارجی نسبت داد ) این رشته مهم هنوز به جایگاه اصلی خود نرسیده است و به دلایلی به جای اینکه در نمودارهای سازمانی مشاغل به عنوان یک زیرشاخه یا شاخه مهم و اصلی مطرح شود متاسفانه به صورت زیرمجموعه ی مشاغل دیگر مطرح می شود و در فرع قرار می گیرد . من معتقدم عوامل مختلفی در این امر می تواند دخیل باشد ، مثلا ما در کشورمان جز چند کمیته ی مرتبط با این رشته که این کمیته ها هم به طور مستمر مشغول به کار نمی باشند ، سازمان یا متولی مستقلی در زمینه ی مهندسی بهداشت حرفه ای یا ایمنی و ارگونومی نداریم . چه بسا که تشکیل این سازمان (اگر بطور علمی و با بکارگیری نیروهای توانمند و جوان شکل بگیرد) می تواند فعالیت های مختلفی اعم از تصویب قوانین و دستورالعمل های کشوری در مشاغل مختلف ، تدوین استانداردهای ملی و حدود تماس شغلی مرتبط با نژادهای ایرانی ، تعریف کلیدواژه ی بهداشت حرفه ای و مواجهه های شغلی برای تعیین سختی کار مشاغل ، تشکیل کمیته های تخصصی و جزئی نگر در مباحث ایمنی ، تشکیل کمیته های علم محور ارگونومی و مهندسی فاکتورهای انسانی ، انجام تحقیقات مرتبط با بهداشت حرفه ای و تشکیل کمیته های پژوهشی و هزاران فعالیت دیگر را در دستور کار خود قرار دهد . همچنین من معتقدم در این مورد عوامل مختلفی چون اساتید و سیستم آموزشی دانشگاه ، فارغ التحصیلان دانشگاهی ، مدیران و کارفرمایان مشاغل و صنایع و سازمان های زیربط و مسئول دخیل هستند که هرکدام به نوبه خود به این رشته کم لطفی می کنند . برخی سیستم های آموزشی اشتباه و عدم ارائه آموزش های صحیح و کاربردی توسط دانشگاه (در بعضی موارد) ، دانشجویان فارغ التحصیل بی انگیزه و بدون خلاقیت که معمولا در صنایع سر در گم اند و فقط یک اسم را در این صنایع یدک می کشند ، کارفرمایان و مدیران مشاغل که فقط به دید یک رده شغلی به این رشته نگاه می کنند و حاضر نیستند برای پروژه های مرتبط با سلامت پرسنل هزینه کنند و کم کاری مسئولان و افرادی که در زمینه ی جانمایی این رشته دخیل هستند ، همه و همه دست به دست هم داده اند تا این وضعیت کنونی را داشته باشیم . دوستان هم رشته ای ! همیشه در نظر داشته باشیم که اولا در قبال کار و رشته مان مسئول هستیم ، مسئولیتی به ارزش تضمین سلامت جسمی و روانی انسان ها و ثانیا اینکه مسئولیم تا داشته های علمی خود را در سطح محیط کارمان پیاده کنیم ! به این باور ذهنی برسیم که اگر بتوانیم از همه بگذاریم هرگز و هرگز نمی توانیم به راحتی و بدون جواب از دو نفر بگذاریم : یکی خدا و دیگری خودمان !!! اگر نتوانیم دید تمام محیط های کاری و سازمان های کشور را به مهندسی بهداشت حرفه ای عوض کنیم ، حداقل این توانایی را داریم تا با خلاقیت و پیاده سازی علمی رشته مان ، دید پرسنل محیط کاری خودمان را عوض کنیم . کافی ست کمی احساس مسئولیت کنیم در قبال خدای خودمان ، خودمان و رشته مان !